Locatie: een kerk. Laatst een museum, vorige week een hotel. Hoe dan ook, we gaan sfeer bouwen. Een superonderbreking tijdens al dat blokken voor tentamens. De stem van de projectmanager galmt door de ruimte, als hij ons bij elkaar roept en de bouwtekening uitvouwt. Het concept van de opdrachtgever: ‘modern pure white’. Robuust design, maar hip. Met knalkleur- en staalaccenten. Twintig statafels. Een lange, lage bar met zes modulaire delen. Taken worden verdeeld. Let’s go. Eerst de wagen leeg. De kleine keuken opbouwen. Dito voor de bar. Nog even checken bij de jongens van het licht. Staat die baropstelling zo goed in de spots? Beetje bijdraaien. Duim gaat de lucht in. Top. Twee collega’s lijnen de statafels uit, een andere collega plakt de snoeren met ducktape af. “Loopt hier prima op schema,” horen we de projectmanager in zijn mobiel roepen. Tegen de opdrachtgever, ongetwijfeld. Details maken het verschil. Zeker nu. Glazen poleren en op de bar opstellen. In kaarsrechte rijen. Blinkend. Vaasjes met oranje en knalroze gerbera’s fleuren de statafels op. Meteen een doekje over het glazen tafelblad halen. Nog een uurtje. Dan drie uur opladen. Om als een razende af te bouwen. Zodat de kerk weer keurig is voor de mis de volgende morgen.